Kriz dönemlerinde toplumların davranış biçimleri değişiyor. Şunun gibi bir şey oluyor sanki toplumlara...
Düzenli bir hayatın ve işin vardır. Yıllarca tasasız, sıkıntısız takılırsın. Mutlusundur, sevdiğin işi yapıyorsundur. Öyle ki insanlar sana gıpta ile bakıyor, hatta belki kıskanıyorlardır.
Sonra bir gün işsiz kalırsın. Ya da istifanı çakar eve dönersin. Bir de bakarsın ki dışarıda hayat var. Meğer dünya her sabah işe yetişmekten, her ay aynı şeyleri düşünüp planlamaktan, aynı şeyleri yapmaktan ibaret değil. Dolap beygirinden çıktığında bir de bakarsın etrafta yaşam tüm hızıyla sürüyor. Arabayı otoyolun kıyısında durdurup tepelere yürümek gibi. Manzara öyle değişir ki şaşar kalırsın. Türlü yaşam formu var. Türlü güzellik, türlü çirkinlik, çeşit çeşit insan, hayvan...
Faturaları ödeyebilme kaygısının sana dayattığı rutinden fazlası var. O noktada yaşadığını hissedersin. Kafan başka çalışmaya başlar. Gözlerin başka görür. Zaman başka türlü akar. Elin başka türlü yazar.
Toplumlar krizlerde böyle oluyor. Bakın bir dostum, Carl Barat’ın NME için yazdığı bir yazıyı yolladı. Çok güzel. Öyle güzel ki.
Çeviremedim sabırsızlıktan. Hemen koydum. Buyrun buradan okuyun.
Evet, Obama’nın bir plak koleksiyonu var. Hem de şu ana kadar hiç bilinmeyen ve gizlenen bir koleksiyon. Aslında galiba pek de umursamnadığı için varlığı bilinmeyen desek daha doğru olacak. İşin aslı şu: Beyaz Saray’ın hayli geniş bir LP koleksiyonu var. Rolling Stone’un haberine göre yer gök plak ve bu plakların çoğu koleksiyonerleri baştan çıkaracak parçalara sahip. Led Zeppelin’ler, Sex Pistols’lar, The Ramones’lar, Rolling Stones’lar ne ararsanız var.
Arşiv 1973’te oluşturulmuş. Sadece kitaplardan oluşan kütüphanede artık albümlerin de bulunmasına karar verilmiş ve 2000 kadar albüm bu dönemde arşive girmiş. Beyaz Saray’ın bodrumunda bulunan arşivde saklanan plaklar 1978 ve sonraki yıllarda rock plaklarıyla zenginleştirilmiş. Başkan Carter plak dinlemeyi severmiş ve o dönem plaklar, iyi bir ses sistemiyle yukarı üçüncü kattaki dinleme odasına alınmış. Ancak Reagan dönemi gelince Nancy Reagan’ın plaklardan hazzetmediği anlaşılmış ve arşiv yine bodrumu boylamış. Bakalım Obama arşivi dolaşma sokacak mı?
Peki acaba bizim Cumhurbaşkanlığı’nda müzik arşivi var mı? Varsa kimler var. Merak konusu…
Haberin tamamını okumak için buraya tıklayın.
Kevin Costner'lı THY reklamını seyredince iki satır yazasım geldi. Sonra arşivime göz gezdirirken 4 Kasım 2007'de Sabah'ta yazdığım bu yazıyı buldum. Reklam iyiymiş, kötüymüş diye detaya girmeye gerek yok aslında.
80'lerin hair rock gruplarından tutun da modası geçmiş dizilerin gözden düşmüş kahramanlarına kadar Japonya, Batı'nın 'popüler kültür kalıntıları'na büyük ilgi göstermiştir. Bir ara hatırlarsanız Barış Manço bile ekmeğini yemişti Japonya'daki bu pop kültür açlığının... 90'ların sonuna doğru Qdergisi, bu tipleri tiye almak için 'Big in Özbekistan' diye bir köşe yapardı (yerli örneği için bkz. Mahsun Kırmızıgül). Japonya'dan da kötü bir kategori; o kadar para da yok... Onlar için mesela şu tip bir haber çok komik: "Kevin Costner, Türkiye'de önce Cumhurbaşkanı tarafından resmi Cumhuriyet Bayramı resepsiyonunda ağırlandı, ardından da 2 bin kişiye şarkılarını çaldı." İşte buna kısaca Big in Japan diyoruz. Ya da dünyaya yeni bir deyiş armağan ediyoruz: Big in Turkey. Hatırlarsanız,Lost in Translation isimli o harika filmde (bkz. Sofia Coppola, bkz. Bill Murray, bkz. Scarlett Johansson) işinden ve hayatından hayli sıkılmış, hafif de gözden düşmüş aktörümüz Japonya'ya, ikinci sınıf bir viski reklamında oynamaya geliyor, menajerinin de baskısıyla Japonların saçma şovlarında boy göstermek zorunda kalıyordu (yerli örneği için bkz. Buzda Dans). O yüzden Kevin Costner'a kızmayın. İlla birine kızacaksanız, organize edenlere kızın. Ayrıca şunu da anlamıyorum: Kevin Costner eskisi gibi gözde bir Hollywood yıldızı olmayabilir, ama çektiği filmler, iyi - kötü tarihe geçmiştir. Adını herkes bilir, sokakta herkes kendisini tanır. Ayıptır söylemesi, hem başrolünde oynadığı hem de yönettiği Dances With Wolves (Kurtlarla Dans) filmi, 1990'da 12 dalda Oscar adayı olmuş, yedi dalda kazanmıştır. En İyi Yönetmen dahil. Hani şu bizim her yıl aday-aday-aday-adayı falan olduğumuz, milletçe almak için yanıp tutuştuğumuz ödül bu. Onlardan yedi adet var Kevin Costner'da. Hayranı değilim ama bu kadar aşağılamayı da hak etmiyor galiba.Lost'taki şeyin şeyinin şeysiyle adı anıldı diye Meltem Cumbul'un günlerce haber olduğu bir basına sahibiz. Kevin Costner'ın Cumhurbaşkanı düzeyinde algılanması neden sizi bu kadar şaşırtıyor?
NTV’de hava durumunun içinde bir de 'hava durumu' var. İstanbul, İzmir, Ankara, yanında da 'iyi' yazıyor. "Hava nasıl? İyi." E iyi o zaman hadi eyvallah.
Peki bu ne?
Aslında hadise şu; NTV yeşil kanal olma iddiasında ve uzunca bir süredir de çevreye duyarlı bir algı yaratmak istiyor. Bunun bir parçası olarak hava durumunda sadece ısı ve yağış durumunu vermekle yetinmiyor hava kalitesini veriyor. Yani soluduğumuz havanın kalitesi acaba nasıl?
İyi güzel de şöyle mi olmalı; "Hava durumu: İstanbul iyi." Ben bunu gördüm. Herhangi bir değer ve ölçüm de yok. Diğer seçenekleri ise göremedim. Mesela şöyle mi; İzmir fena değil, Ankara ehh!
Ciddi durmuyor... Ya da şöyle söyleyeyim en az yeşil NTV web sayfasındaki çevreci fal kadar ciddi duruyor.
